3e kuur (week 1, 28-11 tm 04-12)

Medicatie
‘s ochtends op een vast tijdstip de 50mg Sutent te combineren 3 stuks Oxycodon 10 mg (om 08:00, 15:00 en 22:00) 3×2 paracetamol (o0k 08:00, 15:00 en 22:00) om zo een verdovingslevel te creëren. We gaan de parcetamol verlagen met 3 stuks per dag. De drie stuks Oxycodon 10 mg blijf ik gewoon slikken. Bij hogere pijn mag ik tot maximaal 6 stuks OxyNorm 5mg per dag innemen. Men heeft bij de apotheek trouwens liever dat ik die OxyNorm 5mg inneem als vervanger voor de paracetamol. Denk dat ze daar meer op verdienen.

Waar heb ik last van
De pijn in mijn rechterlies neemt volgens mij iets af. Daarnaast heb ik mijn linkerlies heb ik al meer dan 25 jaar een steenpuist zitten die enkele malen per jaar actief is. Sinds ik deze medicatie slik is deze plaats eigenlijk met tijd en wijle altijd open. Deze open wond heb ik eigenlijk in de eerste twee weken dat ik Sutent slik. In week drie is ie weer dicht en het feest dat hij open gaat begint weer in de eerste week van het slikken.  Ik voel links op mijn borst bij diep inademen een minimale irritatie. Maar dat heb ik al sinds februari dus gewoon niet aan denken. Pijnlevel 1.

Dag 1
Vanochtend ben vermoeider opgestaan dan dat ik naar bed ben gegaan. Wel heerlijk geslapen door de opium, verslaafd zijn heeft zo toch wel zijn voordelen. Het ontbijt is wederom een drama.  Moet al die pillen voor een bepaalde tijd weg zien te krijgen,  deze ochtend ging dat weer eens moeizaam. Verder heb ik de gehele dag het gevoel gehad dat ik een opgeblazen hoofd heb. Ook heb ik warme oren.  Vroeger had ik deze alleen maar in het weekend, als ik teveel gedronken had. Dat was voor mij dan ook de graadmeter om te stoppen met het nuttigen van alcohol. Ik wist dat doordrinken ik het glazuur van …….. (laat maar) het is voor iedereen duidelijk. Deze avond nog steeds dat opgeblazen gevoel (griep??) om 22:00 even getemperatuurd, met 36.6 en 36.7 moet ik zeggen dat ik me niet druk moet maken.

Dag 2
Deze ochtend badend in het zweet na lange tijd weer eens wakker (06;00) geworden, voel me duf maar besluit niet nog even terug te gaan. Temperatuur 36.3 dus ook dat is een goed teken. Nu de martelgang naar het ontbijt. Rest van de dag ging het gewoon zijn gangetje. Halvering van paracetamol heeft nog niet voor problemen gezorgd. Voel wel iets maar overdrijven is ook een kunst.

Dag 3
Het opstaan om 06:00 uur is ook deze ochtend weer falikant mislukt, het bed heeft het weer gewonnen. Baal hier trouwens wel behoorlijk van dat ik zo lui of vermoeid ben om eruit te gaan. Gelukkig heb ik naast flexibele werktijden een flexibele werkgever. Vandaag ook maar besloten om te kijken of ik niet helemaal kan stoppen met mijn paracetamol. Hoe minder ik slik hoe beter het volgens mij is. Als ik iets voel zijn ze snel genoeg ingenomen. Er zijn anders bij mij thuis toch genoeg pilletjes aanwezig om je snel “happy” te voelen.

Dag 4
Goed geslapen echter wel drie keer een sanitaire stop moeten maken. Dit gebeurd trouwens wel vaker, denk dat iedereen de reden wel weet. Nee, het is niet de reden dat ik gezien mijn leeftijd een zwakkere blaas heb, maar dat ik waarschijnlijk teveel vocht gedurende de avond tot me neem. Probleem daarmee is dat je bij de eerste twee keer dat je de druk voelt om een sanitaire stop te maken (te plassen dus) je nog steeds onder Oxycodon verdoving zit. Voel me net een zombie als ik richting het toilet loop. Voel mijn oren suizen en weet dat ik niet recht loop. Voordeel is weer wel dat als ik terugkruip ik meteen in slaap val. Deze ochtend nu 24 uur zonder paracetamol en voel gelukkig geen extra pijntjes. Het resoluut stoppen met de Oxycodon zal wat meer voeten in aarde hebben, denk dat ik dat iets subtieler zal aanpakken. Ook merk ik dat mijn linkerlies na weken minder pijn doet.

Sprak ik deze ochtend nog over dat ik de afbouw van Oxycodon iets subtieler zou aanpakken, niets is minder waar. Deze zaterdagmiddag bezoek gehad van mijn buurman en toen hij (eindelijk, sorry buurman zo bedoel ik het niet) weg was zat er tussen het slikken van de pillen meer dan 4 uur tijdsverschil. Dus ik denk bij mezelf waarom dan ook maar niet meteen met het afbouwen van Oxycodon beginnen. Mijn oude dosering was om de 8 uur een tablet. Nu is het 23:00 uur en ga voor het slapen gaan er nog eentje nemen en dan morgen om 11:00 uur weer. Kijken of ik het qua ongemak kan volhouden. Tot op heden geen ongemakken.

Dag 5
Dat ik weer onrustig heb geslapen is niet nieuw meer. Ook dat ik weer badend in het zweet waker ben geworden is ook oud nieuws. Denk trouwens dat dit door het Sutent gebruik komt. Wat wel nieuw is dat ik nu, deze ochtend probeer de Oxyconon 10mg (opium tabletten) verder af te bouwen. Gisteren mee begonnen slechts twee in plaats van drie snoepjes gegeten en probeer hier ook vandaag mee door te gaan. Heb tot op heden (het is nu 15:00) geen vervelende bijwerkingen, ook geen leuke bijwerkingen overigens. Merk dat ik een lichte hoofdpijn heb maar dat krijg je ook nadat je drie uur naar Discovery TV met de wreedheden van WOII hebt gekeken. Laten we het daar maar op houden.

In mijn leven heb ik veel foute dingen gedaan als drank, sigaretten ook wel verslavend maar nooit geblowd (saai he) of zo. Dus met sommige ontwenningsverschijnselen ben ik bekend maar niet met deze van het verminderen van de Oxyconon. Waar heb ik last van, dat is van tintelende vingers, lijk of ik op kussentjes loop, slaap, oorsuizingen, pijn aan de spieren op mijn bovenbenen, jeuk aan mijn huid, kramp op mijn heupen en ik weet het allemaal niet meer. Maar heb geen pijn op mijn borst met ademhalen of zo. Maar we blijven stug volhouden met de afbouw, maar deze keer niet overdrijven ik blijf er nog even twee (om 11:00 en 23:00) slikken.

Dag 6
Heerlijk te lang geslapen, slikken van Sutent in combinatie met het ontbijt ging goed. Vandaag voor de eerste keer een vervelende reactie gehad op mijn tandpasta, gelukkig net niets gebeurd. Was te laat om om 11:00 uur mijn pil in te nemen, merkte dat ik behoorlijk aan het zweten was. Is echt lang geleden dat ik dat heb meegemaakt. Veel last van warme licht tintelende handen en nu sinds vanmiddag diaree erbij gekregen. Dat heb ik al lange tijd niet meer gehad, is weer eens wat anders dan pijntjes overal. Geen last van pijn op mijn borst of op mijn rug. Dus dat gaat “goed”.

Dag 7
Zo de laatste dag van de eerste week. Met uitzondering van overmatig zweten rond het tijdstip dat mijn opiumtabletje is uitgewerkt gelukkig geen nieuwe bijwerkingen.

 

2e controle gesprek (26-11)

Vandaag heb ik mijn tweede controle gesprek in het ziekenhuis. Nu ben ik niet zenuwachtig maar ben wel benieuwd wat de bloedwaardes me gaan vertellen. Had ik afgelopen week nog een bloeddruk van 103, ijzerwaarde tegen de 5,5 en ontstekingswaardes rond de 90. Dan zou volgens mij de bloedtransfusie toch wel een verbetering moeten laten zien. Maar eerst naar de bloedafname, daarna naar mijn vriendin de diëtiste (ben volgens mij zelf te zwaar aan het worden), dan gesprek met de oncoloog en daarna de pillen voor de derde kuur ophalen in de ziekenhuisapotheek. Al met al ben ik toch weer met 5 bezoeken een hele middag zoet. Het is voor mijn gezondheid dat staat buiten kijf, maar als ZZPer kosten dit soort bezoekjes je stiekem toch veel omzet. Als je dit alles zo leest denk je dat ik misschien een geldwolf ben, maar niets is minder waar. Ondanks mijn ziekte werk ik gewoon, ik vraag me wel eens af hoeveel mensen zich ziek zouden melden als ze in mijn schoenen zouden staan.

18:00 uur
Zo, het dagje controle zit er weer op. Ik kan jullie vertellen dat ik weer veel gelachen heb. Eigenlijk is het te triest voor woorden maar te leuk om niet te delen met jullie.

Het bloedprikken bij de bloedafname gaat zoals gebruikelijk zijn gangetje en mijn tweede afspraak met de diëtiste is ook positief. Ze was tevreden dat ik in de laatste periode ruim 4 kilo (nu 106,5 kilo) was aangekomen. Het probleem is overigens wel met kanker dat kankercellen intelligente cellen zijn. Deze cellen eten geen vet (echt intelligent) maar spiermassa. Dat is ook de reden dat kankerpatiënten moe, slap en lusteloos worden ondanks dat hun gewicht (lees vet) toeneemt. Dus er zal toch iets aan spieropbouw gedaan moeten worden, zo gaf ze aan dat ik toch wel iets aan sport zou moeten gaan doen. Waarom ik aan Michael van Gerwen dacht weet ik eigenlijk niet meer.

Na deze twee gesprekken op naar de afdeling oncologie. Daar had ik nog twee gesprekken op het programma staan deze middag. Het nadeel is dat tussen het bloedprikken en de uitslag van het lab er minimaal twee uur tussen zitten. Dus dan is het weer even wachten, wat lezen op de Ereader en natuurlijk een tompouce (ja dat zijn calorieën) eten in het het restaurant. En het volgende gebeurde bij de receptie van de afdeling oncologie. Iedereen die mij kent weet dat ik er best wel een beetje ludiek uitzie met mijn geitensik. Als ik in het restaurant zit komt ook menigeen, personeel, internist en klanten van de worstenkar even langs voor een kort praat. Ik kan dan ook geen foute dingen uithalen want men herkent mij al voordat ik de bocht om ben. Helaas is dit niet van toepassing toen ik me bij de secretaresse oncologie melde.

“goedemiddag” zei de dame achter de balie “wat kan ik voor u doen”
“ik heb een afspraak”
“oke, mag ik uw naam en geboortedatum van u”
Dit heb ik netjes gegeven en werden in de computer ingeklopt
“mag ik vragen wat u komt doen”
Inwendig begon ik al te lachen, sorry kon het weer niet laten en ik zei met een grote glimlach “Ik was toevallig in de buurt, dus ik denk laat ik eens langs komen voor een kop koffie”
Dit had de verpleegkundige natuurlijk niet verwacht “koffie drinken? maar bij wie moet u dan zijn” vroeg ze op een verbaasde manier.
“Bij mijn oncoloog om 15:45” en ik noemde zijn naam die ze opzocht in het systeem (Er waren op dat moment maar twee oncologen aanwezig)
“Ehhh, en uw naam was ook alweer” vroeg ze zonder blikken of blozen.
“Mijn naam is bedoeld u” zei ik met een glimlach “ik ben nog niet dood he”
“Oh ja, sorry” ze werd een beetje rood.
Ze typte wat en deed wat onhandige handelingen op de computer en zei daarna “Wat was ie ook alweer”
“Is” corrigeerde ik
“Oh ja, sorry. Nu zeg ik het weer” zei ze zonder me aan te kijken. “Ja het klopt u bent dadelijk aan de beurt”
Rustig en met een big smile ging ik weer terug naar de wachtkamer. Ik vind het heerlijk om mensen op deze manier netjes terecht te wijzen.

Mijn gesprek bij de oncoloog is vandaag opbouwend. De bloedanalyse is binnen en laat (gelukkig) een positief resultaat zien.  De ijzerwaarde is gestegen naar 6,8. Mijn ontstekingswaardes zijn gedaald van 90 naar 60 en net zoals mijn bloeddruk van 103 (meting dag van de bloedtransfusie) naar 96. Het laatste getal is hoog maar niet onverantwoord hoog daar ik niet bij de lichtste patiënten hoor. Samen nog gesproken over een “second opinion” bij het Radboud in Nijmegen. Zelf heb ik het even afgehouden omdat ik me momenteel zo goed voel. Met de oncoloog afgesproken dat ik even wacht totdat ik mijn CT scan achter de rug heb. We zijn dan namelijk 12 weken onderweg met medicatie. Hij vond dit eigenlijk ook wel een goed idee.
Omdat ik me zo goed voel gaan we de hoeveelheid paracetamol en OxyNorm afbouwen. Niet op zijn maar mijn manier. Van 6 paracetamol naar 3 in de eerste en van 3 naar 0 in de tweede week. Daarna kijken we kunnen minderen in de opiumtabletten. Wel werd mij medegedeeld dat ondanks ik positief reageer op de Sutant en ik nu weinig pijnklachten heb het niet zo hoeft te zijn dat de kanker in omvang is afgenomen. Hij zou ook nog zelfs gegroeid kunnen zijn. Altijd goed om negatief te denken, want als hij wel in omvang is afgenomen is dat dubbel goed nieuws.
Mijn oncoloog vroeg of ik nog ergens allergisch voor was en vertelde hem dat ik dat voor mooie vrouwen ben. Hij keek op en vroeg wat het probleem dan was. Bij het geven van het antwoord dat ik dan plaatselijk verstijfde begon hij te lachen. “Dit moet ik aan mijn vrouw vertellen” zei hij nog lachend. Toen ik hem aanbood dat ik zijn vrouw dat best wilde vertellen kwam hij bijna niet meer bij.
Samen hebben we nog wat afgelachen over andere zaken maar dat blijf binnen de muren van behandelkamer 5. In de tussentijd hebben weer diverse data’s gepland voor bloedafgifte, ziekenhuisbezoeken en een CT scan. Alles ingegeven in de computer voor de verzekering zodat ik weer twee weken pillen mag slikken. Daarna werd het geheel vastgelegd in de computer die weer in verbinding staat met de secretaresse en van haar krijg je dan weer een papieren bevestiging en is het cirkeltje rond.

“hallo” zei ik tegen dezelfde dame achter de balie
“hallo, wat kan ik van u doen”
“ik krijg wat uitnodigingen mee, voor bloedafname, consults,  CT scan enz enz.” zei ik op een normale toon.
“en uw naam is” zei ze duidelijk ingestudeerd. Ze keek een beetje trots naar me.
“mijn naam is de Vries” zei ik zonder te lachen. Op hetzelfde moment passeerde mijn oncoloog, hij was onderweg naar de wachtkamer om een nieuwe patiënt op te halen. Ik hoorde hem grinniken bij het passeren.
“die naam kan ik niet vinden in het systeem” stotterde de verpleegkundige nu een beetje onzeker.
” sorry, sorry, is ook mijn meisjesnaam mevrouw, ben getrouwd weet u. Ik heet nu ……. ” en ik noemde mijn echte naam.
Ik voelde hoe de oncoloog zijn hand op mijn rug legde en lachend met een nieuwe patiënt zijn weg naar behandelkamer 5 vervolgde.
Sorry hoor, maar als je helemaal niet weet wie dat ik ben, we hebben net 10-15 minuten geleden met elkaar gesproken. Ik heb je twee keer gecorrigeerd door te zeggen dat ik nog in leven ben, dan zou je toch kunnen weten wie ik ben. Of hebben al je patiënten een kale kop en een geitensik? Bij zulke desinteresse denk ik meisje meisje waar is je interesse. Of heb je überhaupt wel interesse in je patiënten. Persoonlijk snap ik best dat je niet te close moet worden met je patiënten want ze vallen met bosjes af. Complimenten overigens voor de secretaresses/verpleegkundigen van de longpolie, na een bezoek wisten ze wie ik was, oncologie kan hier nog iets van leren. Maar de rest verliep bijna vlekkeloos dus ik was tevreden toen ik naar de ziekenhuisapotheek toe liep.

Dat je daar drie kwartier moet wachten is weer minder maar was “blij” dat ik mijn pillen weer kreeg. We kunnen weer twee weken gaan kuren.

 

 

Binnen anderhalf uur je leven op de schop

Naast dat ik op deze openbare blog mijn leven met iedereen deel zit ik ook nog op FaceBook. Op FaceBook zit ik bij een lotgenoten-site waar iedereen zijn zegje kan doen. De meeste van deze berichten zijn net zoals op vele lotgenoten-sites negatief te noemen. Ook dat begrijp ik best, mijn vooruitzichten zijn ook niet rooskleurig maar gelukkig heb ik een positieve kijk op het leven. Misschien moet ik wel zeggen dat ik een te positieve kijk op het leven. Maar op het moment dat verhalen leest in de trant van:

“Ik slik nu een blauw pilletje tegenwoordig en heb ik een stijve knie en ben zo bang, weet niet wat ik moet doen”
of
“Mijn vriendin heeft kanker en nu heeft ze ook nog te horen gekregen dat ze zwanger is en ik vind het zo erg en ik durf niet te bellen”

Als antwoord lees ik dan vaak, “sterkte”, “sterkte en beterschap”, “we leven met je mee” lieve woordjes van lieve mensen maar persoonlijk krijg ik dit soort reacties plaatselijk jeuk en bij het laatste bericht moest ik ook zo nodig weer in de pen klimmen.

Ik gaf aan de schrijfster in kwestie aan dat ze eigenlijk helemaal niet moet bellen met haar vriendin. Want er zijn toch genoeg andere vrienden in haar omgeving die wel met haar contact opnemen. Dus eentje meer of minder zal je vriendin toch niet merken. Dat was mijn eerste bericht en ik zat op een bericht terug te wachten terwijl ik van meerdere mensen duimpjes en hartjes kreeg. Daarnaast waren er ook mensen die begrijpelijk wat minder positief tegen mij waren. Heel begrijpelijk is dit, want het is een behoorlijke confrontatie van een wildvreemde. Na een half uurtje verscheen de schrijfster van het bericht op FB en nam openlijk contact met mij op.

Tegen deze schijfster ben ik voor mijn doen redelijk duidelijk geweest, misschien op mijn manier wel een beetje te direct. Ik gaf haar het advies om haar vriendin te bellen. Mensen met onze ziekte,  vinden het leuk als iemand contact opneemt om te vragen hoe het met je is. Ik vind het nog steeds leuk als er iemand belt. Wat wel opvalt is dat als je een serieuze ziekte hebt je vriendenkring wel kleiner (spreek uit eigen ervaring) begint te worden. Dus als er nieuw leven op komst is, is dat een reden te meer om iemand te bellen en zelfs te feliciteren. Nieuw leven is iets positiefs dat we allemaal moeten omarmen. Ik gaf de schrijfster dan ook de tip dat ze niet over de kanker moet praten maar over het nieuwe leven.

Nu heb ik zelf vier maanden geleden een goede vriend op 51 jarige leeftijd verloren. Deze vriend en voornaamgenoot lag al jaren te vechten met zijn gezondheid. Het positiefste aan hem was dat hij nooit, zelfs niet in de laatste dagen van leven heeft opgegeven. Ook zijn glas was net als het mijne altijd meer dan half vol. De laatste maanden van zijn veel te jonge leven heb ik bijna dagelijks met hem gebeld. In de beginperiode hebben we de afspraak gemaakt dat we niet over zijn ziekte zouden spreken tenzij hij het aangaf en als ik het wilde weten dan belde ik zijn vrouw. Hij wist overigens niet (ik op dat moment ook niet) dat ik ook iets onder de leden had. Mijn standaard openingsvraag was altijd “Hey, hoe is ie vandaag?” en dan kreeg ik een eerlijk antwoord. Want ook mensen met een ziekte kunnen goede dagen hebben. Een goede dag wil je maar al te graag delen met je omgeving. Nu lijkt het voor veel mensen moeilijk te zijn om deze vraag te stellen want (“the what if question”) hoe moet ik reageren als hij zegt dat het minder of slecht gaat vandaag. Hier kunnen wij mensen bijna niet mee omgaan. Uit ervaring weet ik dat “slecht weer” berichten nooit leuk zijn om te ontvangen. Wij hebben de afspraak gemaakt om eerlijk te zijn tegen elkaar en verbraken dan ook zonder woorden de verbinding. Dus als hij zei “Vandaag effe niet” dan hing ik op met de woorden “Tot morgen” en dan belde ik hem een dag later wel terug want ik wist hoe hij op mijn telefoontje lag te wachten.

De schrijfster van het FaceBook bericht had duidelijk moeite met mijn “directe” manier van aanpak. Na nog een half uurtje digitaal te hebben gediscussieerd was het voorbij. Denk dat veel mensen het hebben gelezen of dit zoveelste slecht weer bericht hebben genegeerd. Maar na een uurtje, we waren toen anderhalf uur verder kwam er nog een triest bericht achteraan. “Het hartje tikt niet meer” was haar boodschap. Nu ken ik zowel de zwangere dame als de schrijfster van het bericht niet maar ik heb als antwoord gegeven dat ik een ook meerdere tranen heb gelaten bij dit trieste bericht. Dit mag toch niet gebeuren. Wat kan het leven in anderhalf uur toch veranderen.

 

2e kuur (week 3, 21-11 tm 27-11)

Medicatie
‘s ochtends op een vast tijdstip de 50mg Sutant te combineren met 4×2 paracetamol om een verdovingslevel te creëren. Aangezien ik te lui ben om dat uit te rekenen heb ik de dosis verlaagd naar 3×2 paracetamol die ik tegelijk met de Oxycodon 10 mg (ook 3 stuks per dag) inneem. Bij hogere pijn mag ik maximaal 6 stuks OxyNorm per dag innemen.

Waar heb ik last van
Ik heb meer last van mijn rechterlies dan van iets anders. Daarnaast heb ik mijn linkerlies heb ik al meer dan 25 jaar een steenpuist zitten die enkele malen per jaar actief is. Sinds ik deze medicatie slik is deze plaats eigenlijk met tijd en wijle altijd open en verlies ik hier wat bloed en/of wondvocht. Ik voel rechts voor op mijn borst bij diep inademen een lichte irritatie. Maar dat heb ik al sinds februari dus gewoon niet aan denken. Pijnlevel 1.

Dag 1
Vandaag begint de z.g. “rustweek” zonder Sutant pillen weer. Het programma bestaat uit 2 weken slikken 1 week alleen Oxycodon en Paracetamol. In dit geval 6 dagen in plaats van 7 omdat dit qua bezoek aan de oncoloog beter uitkomt. Dag is goed begonnen alleen merk ik dat ik wat moeilijker kan slikken. Nu kan dit ook te maken hebben met een lichte verkoudheid. Vandaag mijn medicatie opgehaald en begin morgen aan nieuwe pijnstillers die de verzekering heeft voorgeschreven. Zal wel een goedkoper alternatief zijn eens kijken hoe dat gaat uitvallen. Bij de apotheek vond men het vreemd dat ik zoveel paracetamol (250 stuks, 5 doosjes van 50) meenam. Toen ik aangaf dat ik er 8 moet slikken per dag in combinatie met de Oxycodon kreeg ik het ongevraagde advies dat dit heel slecht was voor mijn gezondheid, dit zou mijn lever kunnen beschadigen. Het advies was dat ik beter de OxyNorm kan slikken bij toenemende pijn. Op mijn vraag hoe ik dan nog zou kunnen autorijden had mijn geen antwoord. Ik begin wat moe te worden van al die ongevraagde adviezen. Nu ben ik geen volgzaam schaap maar zal het ook op mijn vragenlijstje voor a.s. maandag zetten.

Dag 2, 3
Weer eens enkele dagen dat ik gelukkig niets te melden heb. Klinkt saai misschien om te schrijven maar dat vind ik persoonlijk niet zo erg.

Dag 4
Ook deze dag niets gebeurd en heb ook niets gedaan. Ik ben gewoon lui, kan het niet onder de noemer moe plaatsen. Gewoon de hele dag in bed gebleven met mijn KOBO Ereader. Wel ontzettend veel geslapen. Ik denk dat dit een van de positieve effecten van de opiumtabletten is. Moe kan ik niet zijn want ik neem dadelijks mijn normale portie rust.

Dag 5
Hoe druk kun je zijn in je vrije weekend. Het enige dat ik het gedaan is eten en bankhangen. Gewoon te lui om in huis iets te doen. Ben blij dat ik morgen weer kan gaan werken.

Dag 6 (is 26-11)
Vandaag terug voor de tweede keuring, hier een heel nieuw kopje voor aangemaakt.

Dag 7
Dit is een bonus dag, dacht dat ik meteen weer aan de pillen moest maar zag op het doosje dat ik pas een dag later aan de beurt ben met slikken. Heerlijke dag is dit weer geworden. Nergens last van gehad. Deze avond maar een extra colaatje gedronken. Gedurende de kuur doet de koolzuur pijn in keel en stap ik over op fuzetea citroen zonder koolzuur met minimale suikers, hetgeen dan weer niet goed is voor mijn gewicht. Het is ook de hele tijd iets.

 

 

Waar is die gezellige sinterklaastijd gebleven

Daar sta je dan,

Als oerhollandse meid, grootgebracht in een mooi groot huis, in een veilige groene omgeving, lieve ouders, misschien nog wel een stoere broer en bovenal geen zorgen. Na jaren te hebben uitgevogeld wat je nou precies wou, je ouders die het misschien niet altijd met jouw keuzes eens waren, met als hoogtepunt hoogstwaarschijnlijk een sprankelende opleiding op de kunstacademie, heb jij ergens het gevoel gehad dat er iets onbrak, je hoorde je vrienden wel praatten over serieuze problemen, over gescheiden ouders, gepest worden, liefdesverdriet en jij kon je daar niet in vinden, zo ergens miste jij verdriet of leegte, emoties die jij nog nooit had meegemaakt in je leventje.

Na lang denken wist je het.. Het feit dat jou perfecte leventje, wreed werd verstoord toen jouw ouders jou ergens rond je 8e levensjaar vertelde dat Sinterklaas eigenlijk niet bestond en dat zwarte piet eigenlijk de achterbuurman was die zich had geschminkt was voor jou ineens een ingeving om tegen de wereld aan te trapen. Het enige verdriet wat jij kende, dat je leven een leugen was, dat al die heerlijke avondjes op 5 december voorgoed voorbij waren. Nu, ja nu had jij ook een verhaal, een verhaal om ergens bij te horen. Je bent boos op Sinterklaas. Boos op je ouders, boos op de achterbuurman en op iedereen.

Nu sta je vandaag met je zelfgemaakte bord, Trots dat je ergens bij mag horen, trots dat je eindelijk die woede eruit mag schreeuwen ookal heb je geen benul van wat het nou eigenlijk inhoud, je kan vandaag tegen de wereld aan trappen, tegen je ouders en tegen alle kindertjes die wel nog geloven. Nu zal ik je zeggen meisje, dit is geen woede wat je voelt, maar verdriet. Verdriet dat jij niet meer dat kleine blondje meisje mag zijn, wat nog voor in de bakfiets met mama naar de intocht fietst, de spannendste dag van het jaar, verdriet dat er morgen niks meer in je schoentje zal zitten, verdriet dat jou held eigenlijk niet bestaat. Op je bord pronkt ‘Zwarte piet is racisme’, nee meisje, racisme is als je iemand veroordeeld om zijn ras. Ik heb nog nooit een kindje naar zien doen tegen zwarte piet omdat hij zwart is, hij is een held, een superheld op het dak die cadeautjes brengt. Als er nou stond ‘Discriminatie’, had ik je gelijk kunnen geven. Want ja, het is wel een beetje discriminatie als je maar tot een bepaalde leeftijd ergens bij mag horen, dat je maar tot een bepaalde leeftijd van de magie mag genieten, dat je na een bepaalde leeftijd wordt uitgesloten van schoen zetten en cadeautjes.

Was je nog maar even klein he..

Maar ik beloof je, als je ooit zelf mama bent, en kindjes hebt in de magische leeftijdscategorie, dan zul je die magie weer vinden, die twinkel in de oogjes. Ooit meisje, als je zelf een eigen bakfiets hebt en een leuke man die ook een papadag wil.

Tot die tijd, zoek een baan, bakfietsen zijn duur.

OPMERKING
Deze tekst heb ik “geleend” van FaceBook, vond hem zo sprekend dat ik hem moest plaatsen. Het is te triest voor woorden dat in een land waarin wij leven een feest met politieagenten en ME beschermd moet worden. Bij de HEMA hebben we verstopeitjes ipv paaseitjes, kerstmarkten heten wintermarkten omdat we anders mensen kwetsen. Wat gaan we dadelijk doen met koningsdag? Of andere zaken. Helaas geeft het kabinet niet thuis en moeten wij als burgers dit oplossen. Maar volgens mij hebben wij dit kabinet (heet toch volksvertegenwoordiging) toch gekozen. Of zou dat dan ook net als in de USA fasenieuws zijn.