2e controle gesprek (26-11)

Vandaag heb ik mijn tweede controle gesprek in het ziekenhuis. Nu ben ik niet zenuwachtig maar ben wel benieuwd wat de bloedwaardes me gaan vertellen. Had ik afgelopen week nog een bloeddruk van 103, ijzerwaarde tegen de 5,5 en ontstekingswaardes rond de 90. Dan zou volgens mij de bloedtransfusie toch wel een verbetering moeten laten zien. Maar eerst naar de bloedafname, daarna naar mijn vriendin de diëtiste (ben volgens mij zelf te zwaar aan het worden), dan gesprek met de oncoloog en daarna de pillen voor de derde kuur ophalen in de ziekenhuisapotheek. Al met al ben ik toch weer met 5 bezoeken een hele middag zoet. Het is voor mijn gezondheid dat staat buiten kijf, maar als ZZPer kosten dit soort bezoekjes je stiekem toch veel omzet. Als je dit alles zo leest denk je dat ik misschien een geldwolf ben, maar niets is minder waar. Ondanks mijn ziekte werk ik gewoon, ik vraag me wel eens af hoeveel mensen zich ziek zouden melden als ze in mijn schoenen zouden staan.

18:00 uur
Zo, het dagje controle zit er weer op. Ik kan jullie vertellen dat ik weer veel gelachen heb. Eigenlijk is het te triest voor woorden maar te leuk om niet te delen met jullie.

Het bloedprikken bij de bloedafname gaat zoals gebruikelijk zijn gangetje en mijn tweede afspraak met de diëtiste is ook positief. Ze was tevreden dat ik in de laatste periode ruim 4 kilo (nu 106,5 kilo) was aangekomen. Het probleem is overigens wel met kanker dat kankercellen intelligente cellen zijn. Deze cellen eten geen vet (echt intelligent) maar spiermassa. Dat is ook de reden dat kankerpatiënten moe, slap en lusteloos worden ondanks dat hun gewicht (lees vet) toeneemt. Dus er zal toch iets aan spieropbouw gedaan moeten worden, zo gaf ze aan dat ik toch wel iets aan sport zou moeten gaan doen. Waarom ik aan Michael van Gerwen dacht weet ik eigenlijk niet meer.

Na deze twee gesprekken op naar de afdeling oncologie. Daar had ik nog twee gesprekken op het programma staan deze middag. Het nadeel is dat tussen het bloedprikken en de uitslag van het lab er minimaal twee uur tussen zitten. Dus dan is het weer even wachten, wat lezen op de Ereader en natuurlijk een tompouce (ja dat zijn calorieën) eten in het het restaurant. En het volgende gebeurde bij de receptie van de afdeling oncologie. Iedereen die mij kent weet dat ik er best wel een beetje ludiek uitzie met mijn geitensik. Als ik in het restaurant zit komt ook menigeen, personeel, internist en klanten van de worstenkar even langs voor een kort praat. Ik kan dan ook geen foute dingen uithalen want men herkent mij al voordat ik de bocht om ben. Helaas is dit niet van toepassing toen ik me bij de secretaresse oncologie melde.

“goedemiddag” zei de dame achter de balie “wat kan ik voor u doen”
“ik heb een afspraak”
“oke, mag ik uw naam en geboortedatum van u”
Dit heb ik netjes gegeven en werden in de computer ingeklopt
“mag ik vragen wat u komt doen”
Inwendig begon ik al te lachen, sorry kon het weer niet laten en ik zei met een grote glimlach “Ik was toevallig in de buurt, dus ik denk laat ik eens langs komen voor een kop koffie”
Dit had de verpleegkundige natuurlijk niet verwacht “koffie drinken? maar bij wie moet u dan zijn” vroeg ze op een verbaasde manier.
“Bij mijn oncoloog om 15:45” en ik noemde zijn naam die ze opzocht in het systeem (Er waren op dat moment maar twee oncologen aanwezig)
“Ehhh, en uw naam was ook alweer” vroeg ze zonder blikken of blozen.
“Mijn naam is bedoeld u” zei ik met een glimlach “ik ben nog niet dood he”
“Oh ja, sorry” ze werd een beetje rood.
Ze typte wat en deed wat onhandige handelingen op de computer en zei daarna “Wat was ie ook alweer”
“Is” corrigeerde ik
“Oh ja, sorry. Nu zeg ik het weer” zei ze zonder me aan te kijken. “Ja het klopt u bent dadelijk aan de beurt”
Rustig en met een big smile ging ik weer terug naar de wachtkamer. Ik vind het heerlijk om mensen op deze manier netjes terecht te wijzen.

Mijn gesprek bij de oncoloog is vandaag opbouwend. De bloedanalyse is binnen en laat (gelukkig) een positief resultaat zien.  De ijzerwaarde is gestegen naar 6,8. Mijn ontstekingswaardes zijn gedaald van 90 naar 60 en net zoals mijn bloeddruk van 103 (meting dag van de bloedtransfusie) naar 96. Het laatste getal is hoog maar niet onverantwoord hoog daar ik niet bij de lichtste patiënten hoor. Samen nog gesproken over een “second opinion” bij het Radboud in Nijmegen. Zelf heb ik het even afgehouden omdat ik me momenteel zo goed voel. Met de oncoloog afgesproken dat ik even wacht totdat ik mijn CT scan achter de rug heb. We zijn dan namelijk 12 weken onderweg met medicatie. Hij vond dit eigenlijk ook wel een goed idee.
Omdat ik me zo goed voel gaan we de hoeveelheid paracetamol en OxyNorm afbouwen. Niet op zijn maar mijn manier. Van 6 paracetamol naar 3 in de eerste en van 3 naar 0 in de tweede week. Daarna kijken we kunnen minderen in de opiumtabletten. Wel werd mij medegedeeld dat ondanks ik positief reageer op de Sutant en ik nu weinig pijnklachten heb het niet zo hoeft te zijn dat de kanker in omvang is afgenomen. Hij zou ook nog zelfs gegroeid kunnen zijn. Altijd goed om negatief te denken, want als hij wel in omvang is afgenomen is dat dubbel goed nieuws.
Mijn oncoloog vroeg of ik nog ergens allergisch voor was en vertelde hem dat ik dat voor mooie vrouwen ben. Hij keek op en vroeg wat het probleem dan was. Bij het geven van het antwoord dat ik dan plaatselijk verstijfde begon hij te lachen. “Dit moet ik aan mijn vrouw vertellen” zei hij nog lachend. Toen ik hem aanbood dat ik zijn vrouw dat best wilde vertellen kwam hij bijna niet meer bij.
Samen hebben we nog wat afgelachen over andere zaken maar dat blijf binnen de muren van behandelkamer 5. In de tussentijd hebben weer diverse data’s gepland voor bloedafgifte, ziekenhuisbezoeken en een CT scan. Alles ingegeven in de computer voor de verzekering zodat ik weer twee weken pillen mag slikken. Daarna werd het geheel vastgelegd in de computer die weer in verbinding staat met de secretaresse en van haar krijg je dan weer een papieren bevestiging en is het cirkeltje rond.

“hallo” zei ik tegen dezelfde dame achter de balie
“hallo, wat kan ik van u doen”
“ik krijg wat uitnodigingen mee, voor bloedafname, consults,  CT scan enz enz.” zei ik op een normale toon.
“en uw naam is” zei ze duidelijk ingestudeerd. Ze keek een beetje trots naar me.
“mijn naam is de Vries” zei ik zonder te lachen. Op hetzelfde moment passeerde mijn oncoloog, hij was onderweg naar de wachtkamer om een nieuwe patiënt op te halen. Ik hoorde hem grinniken bij het passeren.
“die naam kan ik niet vinden in het systeem” stotterde de verpleegkundige nu een beetje onzeker.
” sorry, sorry, is ook mijn meisjesnaam mevrouw, ben getrouwd weet u. Ik heet nu ……. ” en ik noemde mijn echte naam.
Ik voelde hoe de oncoloog zijn hand op mijn rug legde en lachend met een nieuwe patiënt zijn weg naar behandelkamer 5 vervolgde.
Sorry hoor, maar als je helemaal niet weet wie dat ik ben, we hebben net 10-15 minuten geleden met elkaar gesproken. Ik heb je twee keer gecorrigeerd door te zeggen dat ik nog in leven ben, dan zou je toch kunnen weten wie ik ben. Of hebben al je patiënten een kale kop en een geitensik? Bij zulke desinteresse denk ik meisje meisje waar is je interesse. Of heb je überhaupt wel interesse in je patiënten. Persoonlijk snap ik best dat je niet te close moet worden met je patiënten want ze vallen met bosjes af. Complimenten overigens voor de secretaresses/verpleegkundigen van de longpolie, na een bezoek wisten ze wie ik was, oncologie kan hier nog iets van leren. Maar de rest verliep bijna vlekkeloos dus ik was tevreden toen ik naar de ziekenhuisapotheek toe liep.

Dat je daar drie kwartier moet wachten is weer minder maar was “blij” dat ik mijn pillen weer kreeg. We kunnen weer twee weken gaan kuren.

 

 

2 antwoorden
    • Twan
      Twan zegt:

      Helaas merk ik dat veel mensen dat onbewust doen. Afgelopen week nog met de assistente van de huisarts gesproken met hetzelfde resultaat. Alleen ik vertel het ze eventjes. Haal ik wel mijn pleziertje uit.

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.