Begin mijn mobiliteit te verliezen

In het begin van mijn relatie heb ik mijn toenmalige partner vaak geplaagd door te zeggen dat als we gingen samenwonen ze haar auto maar weg moest doen. Want twee auto’s voor de deur was toch wel een beetje veel. Steevast was haar antwoord “ik heb mijn rijbewijs gehaald en een auto gekocht toen ik 18 was en het is een stuk van mijn zelfstandigheid en die wens ik wel te behouden, koste wat het kost.” Jaren later weet ze zich dit antwoord nog steeds goed te herinneren en we kunnen er noch altijd om lachen. Zelfs haar nieuwe partner vind het leuk om haar op de kast te krijgen en doet graag aan dit soort opmerkingen mee.

Als ik terugkijk naar bovenstaande dan mag mijn vader niet vergeten. Door zijn parkinson werd zijn wereld ook heel erg klein en nu ervaar ik het zelf. Mijn linkerbeen wil niet meer wat ik wil. Drie weken geleden stuurde mijn baas mij op vrijdagmiddag naar huis omdat ik verging van de pijn en haast niet kon lopen. Zo eigenwijs (is ook wijs) als ik ben, ben ik tot einde werktijd gebleven waarschijnlijk nog iets langer en ben toen naar huis gegaan. Heb het hele weekend in bed gelegen want ik kon niet lopen. En het frappante was dat ik de maandag uit bed stapte niets, maar dan ook helemaal niets voelde en ben gaan werken.

Gedurende de periode van 1 tot 5 april ging het ietsiepietsie bergafwaarts met mijn linkerbeen en besloot om mijn doos met snoepjes maar eens te raadplegen. Ben begonnen met 3x Oxynorm 10mg aangevuld met 9 paracetamol. Het had totaal geen nut dat ik deze tabletten slikte de pijn bleef. Maandag maar contact opgenomen met mijn case-manager die aangaf dat ik nog 6x tussendoor de snelwerkende opiumtabletten mag slikken en deze raad opgevolgd. Dinsdag ben ik daar ook maar mee gestopt want het hielp voor geen meter en er werd een nieuw recept voor mij uitgeschreven. “Wel deze medicatie afbouw was het advies”, waarop mijn antwoord was “Dat heb ik bij deze gedaan, als het niet werkt dan hoef ik het ook niet te slikken”

Dinsdag naar de apotheek geweest om een nieuw medicijn op te halen Dyclofinac 75 genaamd die ik dagelijks maximaal twee mocht slikken. Wat een paardenmiddel was (ja was, niet is) dat zeg. Ging ik bij de apotheek weg als een kromlopende Neanderthaler, een klein uurtje later liep ik zonder wandelstok en kaarsrecht door mijn woning. En de dag erop ben ik weer gewoon gaan werken. Op vrijdagmiddag had ik het helemaal gehad. De oermens was weer terug in mij en ik liep weer zo krom als een hoepel. Aangezien het na 5 uur was dat ik thuis was besloot ik een ervaringsdeskundige te raadplegen. Deze ervaringsdeskundige heeft ook veel last van ontstekingspijnen en zweert bij Dyclofinac. Hij gaf aan dat hij in het slechtste geval er 6 op een dag nuttigde. Daar heb ik iets aan. Dat zijn pas antwoorden. Nu heb ik zelf de dosering verhoogd van 2 naar 3 en kan nog steeds niets. Weer een heel weekend naar de klote. Maandag maar een kijken wat de oncoloog nog meer in zijn snoeptrommel heeft zitten. Want nu begrijp ik de antwoorden van mijn toenmalige partner nog beter, je mobiliteit verliezen is het ergste wat er is.

 

 

2 antwoorden
  1. Marianne
    Marianne zegt:

    Je mobiliteit (tijdelijk) verliezen is erg, maar we benne op de wereld voor mekaar te hellepe nietwaar!
    Ik rijd je graag overal heen Twan.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.