“Ik ben woest”

De uitdrukking “ben woest” heb ik in mijn jongere jaren voor het eerst gehoord van een goede collega die daarmee bedoelde dat hij “teleurgesteld, des duivels of hartstikke boos” was. Deze collega is sinds enige tijd helaas ook lotgenoot en verkondigde op deze nette manier zijn stemming. Zonder verbaal geweld wist je dan meteen hoe laat het dan was. Deze uitdrukking gebruikt hij nu jaren later nog steeds. Toen ik vandaag klaar was met mijn second opinion vond ik deze uitspraak van mijn collega gepast genoeg om ook te gebruiken. Eigenlijk dekt de uitspraak dat ik gruwelijk over de zeik ben beter de lading.

Vandaag bij een chirurgisch orthopeed op gesprek geweest voor een niet (!) door mij aangevraagde second opnion. Mijn ex-partner was er gelukkig bij anders had ze me niet geloofd vertelde ze me aan het einde van het consult. Terwijl de orthopeed de begeleidende brief van de oncoloog las keek hij mij aan en vroeg:
“wat komt u hier eigenlijk doen”
gevat zoals altijd antwoord ik “dat weet ik eigenlijk ook niet”
Mijn ex-partner klapperde op dat moment ook met haar oren bij het horen van die vraag. Ik gaf aan dat ik dat eigenlijk ook niet wist omdat ik een week geleden al bij een collega orthopeed was geweest en er reeds een vervolg afspraak voor over vier weken was gemaakt.

Ik vertelde hem het verhaal dat mijn oncoloog na mijn CT scan (uitslag 18 januari, dus nu 13 dagen geleden) aangaf dat we er gelukkig vroeg bijwaren sprak over een botverstevigend infuus en bestralen. Daarop volgde de doorverwijzing naar een orthopeed in het zelfde ziekenhuis. Tijdens het gesprek met mijn vorige orthopeed gaf deze aan hoe bloedig (of hoeveel bloed ik met een operatie zou kunnen verliezen) het allemaal gaat worden. We hebben een vervolg gesprek gemaakt voor over vier weken en was in de blije verwachting dat er nu iets zou gebeuren. Mijn nieuwe orthopeed bevestigde het verhaal.

Op 28 januari hoorde ik dat ik naar een ander ziekenhuis toe moest. Ik heb het andere ziekenhuis gebeld met de vraag of een bestraling pijnlijk was en de dame die dit telefoongesprek beantwoorde gaf aan dat het om een orthopeed ging en niet om een röntgen behandeling. Weer teruggebeld met mijn eigen ziekenhuis want dit was volgens mij toch echt de bedoeling. Op mijn vraag aan de dames of deze orthopeed dan ook een setje winterbanden moest verdienen omdat ik enkele dagen geleden al bij een collega was geweest werd door de dames eigenlijk geen bevredigend antwoord gegeven, volgens mij snapten ze de humor niet. Dan maar naar het andere ziekenhuis. Je bent maar patiënt en moet gehoorzamen. Of je bent van het secretariaat hebt maar een streep en mag niet aan de arts vragen of het wel klopt. Vul zelf maar in.

Dus vandaag stond er eenzelfde gesprek op het programma waar totaal niets uitkwam want de feiten waren niet veranderd. In de brief van de oncoloog stond nog iets over bestralen e.d. waar hij over begon. Mijn antwoord was weer kort en duidelijk dat er nog niets geregeld was eea was afhankelijk van dit gesprek was mij verzekerd. Het enige dat hij mij verzekerde was dat hij me terugverwees naar mijn eerste orthopeed en dat hij contact op zou nemen met mijn oncoloog.

Dat laatste heb ik zelf maar even gedaan. Ik ben niet snel woest, maar was dat deze keer dus wel. Met trillende handen heb ik mijn oncoloog hem gebeld maar ben netjes en correct gebleven. Hij is tenslotte God en die moet je niet boos maken. Na zijn excuses te hebben aangehoord en dat ondanks dat de dames van de receptie het bericht hadden verstuurd (volgens mij geeft hij daar toch de  opdracht voor) en meerdere malen aangaf dat hij de verantwoordelijke was, heb ik met de wijze woorden gesproken “waar mensen werken worden fouten gemaakt” en de belangrijkste vraag van de dag is “hoe lossen we het op”. Hij ging het oplossen zei hij waarop ik afsloot met de woorden “Tot maandag dan en fijn weekend”

Ben nog steeds woest

 

 

 

1 antwoord
  1. Dik ten Brinke
    Dik ten Brinke zegt:

    Dat kan ik mij wel voorstellen dat je woest bent , het is net af je nils anders te doen hebt dan van het ene naar het andere ziekenhuis te kleppen.
    Stomme fouten vind ik, maar laat het bij die ene fout blijven dan maar.
    Groetjes Henny en Dik

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.