Binnen anderhalf uur je leven op de schop

Naast dat ik op deze openbare blog mijn leven met iedereen deel zit ik ook nog op FaceBook. Op FaceBook zit ik bij een lotgenoten-site waar iedereen zijn zegje kan doen. De meeste van deze berichten zijn net zoals op vele lotgenoten-sites negatief te noemen. Ook dat begrijp ik best, mijn vooruitzichten zijn ook niet rooskleurig maar gelukkig heb ik een positieve kijk op het leven. Misschien moet ik wel zeggen dat ik een te positieve kijk op het leven. Maar op het moment dat verhalen leest in de trant van:

“Ik slik nu een blauw pilletje tegenwoordig en heb ik een stijve knie en ben zo bang, weet niet wat ik moet doen”
of
“Mijn vriendin heeft kanker en nu heeft ze ook nog te horen gekregen dat ze zwanger is en ik vind het zo erg en ik durf niet te bellen”

Als antwoord lees ik dan vaak, “sterkte”, “sterkte en beterschap”, “we leven met je mee” lieve woordjes van lieve mensen maar persoonlijk krijg ik dit soort reacties plaatselijk jeuk en bij het laatste bericht moest ik ook zo nodig weer in de pen klimmen.

Ik gaf aan de schrijfster in kwestie aan dat ze eigenlijk helemaal niet moet bellen met haar vriendin. Want er zijn toch genoeg andere vrienden in haar omgeving die wel met haar contact opnemen. Dus eentje meer of minder zal je vriendin toch niet merken. Dat was mijn eerste bericht en ik zat op een bericht terug te wachten terwijl ik van meerdere mensen duimpjes en hartjes kreeg. Daarnaast waren er ook mensen die begrijpelijk wat minder positief tegen mij waren. Heel begrijpelijk is dit, want het is een behoorlijke confrontatie van een wildvreemde. Na een half uurtje verscheen de schrijfster van het bericht op FB en nam openlijk contact met mij op.

Tegen deze schijfster ben ik voor mijn doen redelijk duidelijk geweest, misschien op mijn manier wel een beetje te direct. Ik gaf haar het advies om haar vriendin te bellen. Mensen met onze ziekte,  vinden het leuk als iemand contact opneemt om te vragen hoe het met je is. Ik vind het nog steeds leuk als er iemand belt. Wat wel opvalt is dat als je een serieuze ziekte hebt je vriendenkring wel kleiner (spreek uit eigen ervaring) begint te worden. Dus als er nieuw leven op komst is, is dat een reden te meer om iemand te bellen en zelfs te feliciteren. Nieuw leven is iets positiefs dat we allemaal moeten omarmen. Ik gaf de schrijfster dan ook de tip dat ze niet over de kanker moet praten maar over het nieuwe leven.

Nu heb ik zelf vier maanden geleden een goede vriend op 51 jarige leeftijd verloren. Deze vriend en voornaamgenoot lag al jaren te vechten met zijn gezondheid. Het positiefste aan hem was dat hij nooit, zelfs niet in de laatste dagen van leven heeft opgegeven. Ook zijn glas was net als het mijne altijd meer dan half vol. De laatste maanden van zijn veel te jonge leven heb ik bijna dagelijks met hem gebeld. In de beginperiode hebben we de afspraak gemaakt dat we niet over zijn ziekte zouden spreken tenzij hij het aangaf en als ik het wilde weten dan belde ik zijn vrouw. Hij wist overigens niet (ik op dat moment ook niet) dat ik ook iets onder de leden had. Mijn standaard openingsvraag was altijd “Hey, hoe is ie vandaag?” en dan kreeg ik een eerlijk antwoord. Want ook mensen met een ziekte kunnen goede dagen hebben. Een goede dag wil je maar al te graag delen met je omgeving. Nu lijkt het voor veel mensen moeilijk te zijn om deze vraag te stellen want (“the what if question”) hoe moet ik reageren als hij zegt dat het minder of slecht gaat vandaag. Hier kunnen wij mensen bijna niet mee omgaan. Uit ervaring weet ik dat “slecht weer” berichten nooit leuk zijn om te ontvangen. Wij hebben de afspraak gemaakt om eerlijk te zijn tegen elkaar en verbraken dan ook zonder woorden de verbinding. Dus als hij zei “Vandaag effe niet” dan hing ik op met de woorden “Tot morgen” en dan belde ik hem een dag later wel terug want ik wist hoe hij op mijn telefoontje lag te wachten.

De schrijfster van het FaceBook bericht had duidelijk moeite met mijn “directe” manier van aanpak. Na nog een half uurtje digitaal te hebben gediscussieerd was het voorbij. Denk dat veel mensen het hebben gelezen of dit zoveelste slecht weer bericht hebben genegeerd. Maar na een uurtje, we waren toen anderhalf uur verder kwam er nog een triest bericht achteraan. “Het hartje tikt niet meer” was haar boodschap. Nu ken ik zowel de zwangere dame als de schrijfster van het bericht niet maar ik heb als antwoord gegeven dat ik een ook meerdere tranen heb gelaten bij dit trieste bericht. Dit mag toch niet gebeuren. Wat kan het leven in anderhalf uur toch veranderen.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.