We zijn erweer …… bye bye weekend

Na een veel bewogen weekend, met de nodige commotie, ben ik blij dat de zondagavond haar intrede heeft gedaan in “mijn rusthuis, verzorgingshuis”. Ik ben moe, niet het leven of zo, maar alles erom heen

Mijn nier begeeft het (heftige foto)

Deze ochtend een gesprek gehad met een top gozer uit de VW scene. Gelachen en ook weer oude verhalen uit de sloot gehaald. Was een top ochtend. (Wat is het DOEL in het leven? Veel gelachen en gesproken hierover TIP . Wijk bij doel eens wat verder van de gebaande paden af)

Ik voelde enige drang om te plassen en we besloten afscheid te nemen.

Een complete urinaal met bloed (!) verliet mijn lichaam, arts rustig gebeld en hem de situatie aan de zaalverantwoordelijke uitgelegd. Hierna nog een urinaal !!  Afscheid genomen van mijn BFFF. Dit was serieus werk. Vriendenkring opgetrommeld. Jezus dit was kut (sorry taalgebruik), zo wil ik niet sterven,

Lang verhaal heel erg kort, ben nog geopereerd. Heb de nodige pijnen, zij die aanwezig waren kunnen dat vertellen. Mijn dank aan verzorging, was super, geen woorden voor. Als ik nog puf heb schrijf ik het verder.

Vandaag gaat waarschijnlijk catherder eruit. Not funny …….

Afscheid nemen van je BFF doet pijn

Wat een hectische week was het deze week. Ik ga natuurlijk niet de hele week doornemen met jullie maar een gedeelte wil ik wel delen. Zo vertrok mijn BFF enkele dagen later terug dan de planning was naar Spanje. Haar planning was woensdag komen en zaterdag teug, was gewijzigd naar maandag komen en zaterdag terug.

Wat hebben we heftig gehuild die zaterdag, wat ben ik blij dat ze enkele dagen langer is gebleven. Het klinkt wat suffig maar ik wil je hier bedanken voor alles wat je deze week voor mij nog geregeld hebt. kus kus kus

Een van de meest emotionele dagen sinds ik met de ziekte kanker geconfronteerd ben.

LANG LEVE DE WACHTLIJST

Voor het eerst ben ik blij dat er wachtlijsten bestaan. Als je niet verder leest zul je deze mening niet met mij delen. Laat ik dan ook even lekker uitleggen dat ik in dit geval een wachtlijst een zege vind. Op dit moment lig ik in het ziekenhuis te wachten op een plaats in een hospice.
In een ziekenhuis lig je met medicatie beter te worden en op een bepaald moment ga je met medicatie naar huis om verder te herstellen.
Als je naar een hospice gaat (in mijn geval dus), dan ga je naar een locatie waar ze de pijn bestrijden maar je niet meer actief behandelen. Laat ik een voorbeeld noemen. Als ik een verkoudheid krijg, krijg ik nu antibiotica. In een hospice krijg je geen antibiotica meer, dan is het gewoon hopen dat het overgaat of indien je pijn hebt krijg je meer pijnmedicatie. Mooier kunnen we het niet maken, ook niet gemakkelijker.

Echter we kunnen het ook positief zien! Jawel daar is ie weer de positieveling. De locatie waar ik nu sta ingeschreven heeft slechts 6 plaatsen en ik sta op de wachtlijst. Jawel, dat geluk heb ik nu weer.

Ik heb net een gesprek vehad met een arts die aan mij vroeg of de actieve behandeling nu al gestaakt zou moeten worden. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Deze zag ik echt niet aankomen. Ik zei dat ik dit zag als het nu al stoppen met behandelen. We hebben afgesproken dat zolang ik in het ziekenhuis lig de huidige behandeling gewoon doorgaat. Hij zou dit ook vastleggen.

Ik was danig aangeslagen. Nu ik weer een beetje tot rust ben gekomen ben ik blij dat er wachtlijsten zijn.

Heb je ooit twee rozijnen op je krentenbrood zien vechten?

Waarschijnlijk zeg je nee en als het antwoord ja was (kan ook is zijn overigens dan doe je gewoon een beetje schaapachtig lachen,

Ik had volgens mij nog niet aan jullie verteld dat ik de laatste tijd regelmatig hallucineer. Eigenlijk helemaal niet vreemd als je bekijk dat ik naast diverse opiaten ook methadon en ander snoepgoed krijg ter verzachting van mijn lichamelijke pijn.

Nu heb ik dat waarschijnlijk nooit met jullie gedeeld maar ik heb al vanaf mijn 14-15 jaar interesse in een LSD trip. Het leek mij oh zo gaaf om muziek tastbaar te zien. Te kunnen zweven op gekleurde cirkels, overstappen naar een andere gekleurde werelden, maar het blijkt allemaal kletspraat te zijn.

In werkelijkheid marcheren op dit moment tientallen beestjes over mijn bed en dekens. Daarnaast zie ik muizen, spinnen en ander ongedierte rondkruipen. Ik heb het gevoel dat er wel eens iemand naast mij staat en ik hoor stemmen. Ook zie is wolken mist achter personen verschijnen en verdwijnen. Beetje griezelig of spooky is het wel allemaal.

Toen ik 40 jaar geleden dit verhaal hoorde geloofde ik daar helemaal niets van en van een oude politieagent op school mochten wij LSD proeven. We kregen eens een klein stukje, toen nog een en toen een kwart bolletje. Ome agent vertelde dat het binnen een half uur wel zou werken en vertrok naar een volgende presentatie op onze school. Een half uur later moesten wij bij de decaan komen. En wie stond daar, de decaan met de politieagent. Zweet en paniek braken mij uit. Wij hadden geen LSD geslikt zei de decaan maar aan een keutel konijnenstrond geknabbeld. Wij moesten daar wel om lachen. De decaan niet. Met een fikse preek gingen wij naar huis. Ik heb eigenlijk nooit meer LSD durven te slikken en nu ik hier in het ziekenhuis zit en ik zie wat er allemmaal rond loopt, vliegt en kruipt heb ik er ook geen behoefte meer aan. De rommel die ik nu slik is ter medicatie en niet voor de fun en daar laten wij het dan maar bij.