De foute wandelstok (update 23-12)

Op een bepaalde leeftijd moet je er aan geloven. Mijn vader, kreeg op 50 jarige leeftijd Parkinson. Naast de bekende kenmerken van Parkingson ging het met zijn motoriek ook minder. Zo liep hij van de een op de andere dag ineens met een wandelstok. Ik weet niet meer op welke leeftijd dat was maar hij had daar in het begin wel een hekel aan. Ik begin oud te worden zei jij hij. “Eerst vanwege mijn ziekte mijn volkstuin (van 350m2!!) afgepakt, toen mijn auto en nu heb ik een wandelstok”. Het verhaal is wel even iets anders. Vanwege de Parkinson had mijn vader last van z.g. “frozen moments” d.w.z. dat van de een op het andere moment zijn spieren “bevroren” en hij als het ware stokstijf stil stond. Nu gebeurde dat in het begin ook wel eens op de fiets.  Gelukkig had hij daar door zijn vele valpartijen met uitzondering van een kapotte jas of bril of wat schaafwonden niets aan over gehouden. Althans hij vertelde dat niet tegen mij en moeder. Hij vertelde eigenlijk nooit iets over zijn ziekte. “Ik heb nergens last van” was steevast het antwoord.
Het fietsen werd met de tijd dan het ook zwaarder voor hem. Moeder heeft in die tijd doodsangsten uitgestaan en besloten de fiets op slot te zetten. Vanaf dat moment moest hij maar te voet boodschappen gaan doen. Dat ging een hele tijd goed, tot op het moment dat hij door een vriendelijke automobilist werd thuisgebracht. Pa was weer eens gevallen met lopen. Dus toen deed bij ons de wandelstok de intrede. Zo’n donker bruine. Je kent ze wel. Vanaf die dag wilde mijn vader niet met de wandelstok naar buiten, dat was iets voor oude mensen. Die nukkigheid heeft enkele dagen geduurd en toen was het goed. Hij kon eigenlijk niet meer zonder wandelstok en ik denk dat hij achteraf wel gelukkig was met de geboden oplossing. Het nadeel bij mijn vader was dat hij alleen maar moest inleveren. Reisde hij vroeger de hele wereld rond om zaken te doen, nu kon hij eigenlijk steeds minder en dat wilde hij eigenlijk niet accepteren.

En dan komt de volgende generatie aan de beurt. Zes maanden geleden stond ik met volle overgave op festivals nog heerlijke braadworsten te bakken en gek te doen. Was ik ook pas 55 maar deed niet onder voor mensen van 35. Trok ik op evenementen mijn foute oranje Crox slippers aan maar had fun voor twee. Die fun heb ik nog steeds hoor, laat ik het er maar snel bij schrijven anders denken jullie dat ik misschien in zak en as zit maar niets is minder waar. Alleen het lopen gaat me slecht af, ik schrijf al weken over mijn lies en dat is ook de grootse achilleshiel die ik momenteel ervaar. Dus goede raad is duur een en ik heb besloten om ook een wandelstok aan te schaffen. En dat is best moeilijk.

Nu wil ik niet zo’n wandelstok als mijn vader had. Heb deze wandelstok overigens nog steeds. Ik wilde iets moderns. Zo eentje met een “eight-ball” er boven op, fijne stok maar alleen voor de sier. Toen gekeken naar een stok met een eendenkop en allerlei andere exoten. Zeker twee weken rond gekeken op het internet maar niets kunnen vinden waarmee ik zou kunnen opvallen. Dat opvallen is niet zo moeilijk want als je me ziet lopen dan denk je dat ik een vorm van bekkeninstabiliteit heb. Haast is dus wel geboden want ik loop voor Jan L.. en langzaam. En van dat laatste baal ik nog het meeste. Ik heb kanker en geen bekkeninstabiliteit of iets anders. Na vele nutteloze uren op internet vond ik wel een stok die bij me past. Een rood roze wandelstok. Ik hoefde daar niet lang over te denken en hem meteen besteld. En nu jaren later weet ik waar mijn vader het over had, het ouder worden. Naast het ouder (minder zelfstandiger, want zo voelt het) worden schaamde ik me ook voor mijn stok. Maar nu ik hem eenmaal heb kan ik bijna niet meer zonder. Ik ben er erg dan ook erg blij mee en ga binnenkort nog eentje bestellen ook met zo’n opvallend kleurtje want het leven moet wel fun blijven.

UPDATE 23-12
Lopen met een stok is best een opgave en je moet weten wat je doet. Nu heb ik een leuke jongere kennis opgedaan op het internet. Laat ik jullie voor zijn, gewoon een kennis, niets meer niets minder. Toen ik haar na anderhalf jaar chatten vertelde wat ik had wilde ze me graag ontmoeten. Ze bleek een medische therapeute te zijn. Toen ik na enkele maanden weer eens afsprak liep ik voor de eerste keer met mijn kleurrijke stok. Ze vroeg me geinteresseerd aan welke kant ik eigenlijk pijn had. Ik gaf aan dat dat rechts was maar dat ik links ook pijn begon te krijgen en me dat wel verontruste. Want links en rechts bij je benen van zitten ook je lymfeklieren. En ondanks dat daar röntgenfoto’s van genomen zijn en waarop niets te zien is. Denk ik nog steeds aan de röntgenfoto’s van mijn longen die niets van kanker lieten zien.

“Is ook niet zo vreemd” zei ze “je moet hem ook dragen aan de andere kant waar je pijn hebt”. Dus heb je links pijn dan ondersteun je met rechts. Toch fijn dat ik mensen in mijn directe omgeving ken die er verstand van hebben. Een stok kopen is dus toch moeilijker dan ik dacht……… Wel goedkoop op internet.

4 antwoorden
  1. Flory en Miel
    Flory en Miel zegt:

    Ik begin te lezen en dacht, Twan trekt op zijne papa, want hij wil ook verder zonder veel toe te geven of op te geven. Zoals nog een werkje aan nemen terwijl anderen in uw situatie juist zouden opgeven. Maar Twan heeft ook geleerd van zijn papa, uw papa wachte veel te lang om een stok te nemen en was nadien blij met zijn stok. Dus neem jij hem iets sneller want je hebt er baat bij. En met uw verhaal leren wij dan weer van u, want mijn man heeft ook een stok en een rolator aangeschaft en gooit zijn verlegenheid overboord. Eigenlijk zijn we blij met uw verhalen, we leven mee en hopen mee dat je nog heeeeeel lang mag schrijven of stoppen omdat er een wonder is gebeurd en dat je zou genezen. We zitten ook op het kanker forum maar daar is het kommer en kwel en dat werkt soms negatief. Wij zitten nu te wachten op de uitslag van de CT-scan de 8ste, vol hoop,omdat er weinig vergelijk kan gegeven worden door de zeldzaamheid van galwegkanker. We wensen u een fijn en pijnloos Nieuwjaar 2019 en hop naar 2020..dikke knuffel van ons tweetjes x

    Beantwoorden
  2. Dik ten Brinke
    Dik ten Brinke zegt:

    Hallo Twan, een leuke story van je vader en je snapt hem ook dat het moeilijk was om toe tegeven dat hij een wandelstok nodig had.
    Zo kun je de humor er van in zien en hou die humor er in ga positief verder alvast een sterk 2020 toe gewenst en groetjes van ons hier .
    Ook ieder die mee leest een goed 2020

    Beantwoorden
  3. Marion
    Marion zegt:

    Twannie! Je hebt gewoon nog een extra carriere voor je, man! Ik heb je blog van begin tot nu toe gelezen – wat ongelofelijk mooi dat je zo realistisch kunt zijn en me tegelijkertijd zo kunt laten lachen, al is je verslag lang niet altijd zo positief. Ik heb bewondering voor de manier waarop je met je ziekte omgaat – lekker met de foodtruck op pad als het kan, onder de mensen zijn en met andere dingen bezig blijven. En zeker blijven genieten van een etentje met vrienden en n whiskey op z’n tijd! Hopelijk zet de positieve werking van je kuren door en voel je je ‘gewoon’ goed. Hoewel waarschijnlijk de emoties toch wel zullen toeslaan : alvast een goede jaarwisseling en veel liefs & vriendschap in het nieuwe jaar! xx

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.