Een mooie dag in een keer naar de kloten

Vandaag, de tweede week van februari en een temperatuur van ruim 15 graden. Geen wind, geen wolkje aan de lucht te zien. Wat een dag, zo tot eind van de maand en dan elke week iets warmer. Ik teken voor de lente en een mooie zomer. Alleen deze dag weer naar het ziekenhuis om bestraald te worden. Gelukkig geen pijn, dat zou nog kunnen komen vertelde de radiologe. Maar als je het niet hebt dan is de kans aanwezig dat je het ook niet krijgt. De straling blijft namelijk nog enige weken haar werk doen. Maar goed, dat mag deze mooie lente dag niet teniet doen.

Schuifelend loop ik met open jas door de entree van het ziekenhuis richting de afdeling radiologie. Deze afdeling ligt helemaal aan de andere kant van gebouw, daar moet ik me melden en dan weer ruim 200 meter terug naar waar men gaat bestralen. Standaard tel ik de plafondtegels of de gangtegels (zijn gangen van 5 of 6 tegels breed) als ik richting de wachtkamer loop. Eigenlijk standaard, domme gewoonte denk ik. Maar ja ik loop als een bejaarde dus wat moet je anders doen onderweg naar radiologie.

Aangekomen bij de wachtkamer, zit daar ook een lotgenoot die binnen enkele ogenblikken contact zoekt. Nu ben ik zelf ook niet vies van een praatje dus wat let me.
“ha, goedemiddag. Hoe laat bent u aan de beurt”
“Rond vijf geloof ik” terwijl ik op de uitnodiging kijk.
“Oh dan ben ik nog voor u, ja het is allemaal wat hier”
“Ja” mompel ik “het is allemaal wat”
“Ik heb darmkanker gehad in mijn dikke darm, hebben ze weggehaald maar de dokter gaf geen garantie en nu zit ik hier weer” 
“Oh das minder”
“Ja en toen hebben ze het nog een keer weggehaald maar ja, geen garantie en nu heb ik het de dunne darm maar ook een vlekje op mijn borst”
“maar eerst de dunne darm nu en dan straks kijken naar de longen”
“ben ook al 84 en met al dat verkeer is dat wel lastig om na vier uur nog hier te komen”

Ik knikte instemmend.
“enne waarvoor bent u hier? Mag ik dat vragen?”
“ja hoor en rustig vertel ik wat ik allemaal heb”
“hoe lang heeft u nog”
“dat weet ik niet”
“mag ik raden hoe oud u bent” vroeg de man waarvan ik bemerk dat hij een loszittend kunstgebit in heeft
“geen probleem”
“ik denk toch wel 79” zegt de man
Nu vind ik me er na de bloedtransfusies best goed uitzien dus ik zeg een beetje bits “nee 56, maar dan kunt u beter eerst naar de afdeling ooglaseren gaan, als u nog aan het autorijden bent”
“Nee eerst mijn dunne darm” zegt de man iets meer ingetogen. De euromunt blijkt niet te vallen.
“Ben 56” herhaal ik nogmaals
“Ohhhhh” en zijn kunstgebit begint wat zenuwachtig te klapperen.

Hij wordt gered door de zuster die hem verzoekt naar ruimte 3B te gaan om zich om te kleden. Hij staat op en haast zich weg.

Het gesprek is ineens klaar. Ben er ook helemaal klaar mee op deze mooie zonnige lente dag. 79 en ik mompel binnensmonds nog iets anders.

Weg mooie dag, 79 doeggggg. Ik zal je eens met mijn wandelstok op je flikker slaan. 79.

 

 

ps
In deze conditie op dit moment teken ik ervoor

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.