Emotioneel bloedprikken

Deze vrijdag moest ik alweer bloedprikken. Als ik ergens een hele erge hekel aan heb dan is het aan bloedprikken. Nu denken jullie bij het zien van mij wat een aansteller. Ik zal vertellen waarom ik zo’n schrik heb voor een prikje.

Het begon eigenlijk al in mijn jeugd. Ik heb namelijk astma gehad en ben daar gelukkig overheen gegroeid. Misschien dat ik daarom wel zoveel van roken kon genieten. En de geur van frisse rook niet vervelend vind. Maar we dwalen af. Het ging over de prik. In mijn jeugd ben ik op vele woensdagmiddagen tot de zesde klas (nu groep 8) naar de kinderarts geweest. Elke keer als ik daar was moest er geprikt worden. Mijn lieve moeder vond mij een stoere knul en als ik niet huilde dan kreeg ik op de terugweg een frietje.

Jullie begrijpen wel dat ik niet huilde. Een echte bikkel was ik toen. Dit ging jaren goed totdat de kinderarts vertelde dat alles goed was en ik de volgende keer niet meer geprikt hoefde te worden. Wat was ik blij. Ergens kan ik me die blijdschap nog herinneren totdat ik terug moest komen.

“Zo, het ziet er goed uit, nog even een laatste prik en dan kun je gaan” zei de kinderarts
Zo jong als ik was zei ik “we hoeven niet meer te prikken, dat vertelde u de vorige keer”
“ja” zei mijn moeder “dat heeft u zelf gezegd”
“Wie is hier de doktor” zei de kinderarts en terwijl hij dat zei pakte hij mijn arm stevig vast en duwde zelf hardhandig het naaldje erin.
“Auwwwwww” riep ik met een pijnlijke kreet “het zit op mijn bot”.
De vriendelijke kinderarts had in zijn woede op mijn bot geprikt inplaats van in mijn ader. Ik moest danig huilen en met een boze moeder (op de kinderarts) verliet ik de praktijk om nooit meer terug te keren. Of ik een frietje heb gehad weet ik niet meer. Maar van prikken hoefde ik niets meer te weten. Want de pijn van de naald op het bot herinner ik me tot op de dag van vandaag.

Ook heb ik nog een verhaal van de keuring van militaire dienst. Ook daar moest je naast je urine ook bloed prikken en aangeven wat je erg vond of een hekel aan had. Het antwoord laat op zich raden, het bloedprikken. Ik weet nog dat ik bij de militaire arts een gesprek had over wat ik had opgeschreven. Tijdens het gesprek pakte hij mijn buisje bloed, liep ermee naar het raam, keek erna en zei “dat is dik bloed” en liet het buisje op de grond in stukken vallen. “Sorry, je moet je even opnieuw laten prikken”

Ik kan nog zoveel verhalen vertellen maar ik laat het hier voorlopig bij. Want bij de bloedafgifte was ik nu aan de beurt. En altijd als ik ga zitten met mijn ontblote rechterarm dan vertel ik de dame in kwestie dat ik schrik heb.

“Ik had het al gezien” zei de verpleegkundige terwijl ze mijn arm aan het afbinden was.
“U bent niet de enige” zei ze met een vriendelijke stem en probeerde me op mijn gemak te stellen.
Ik voelde hoe het naaldje naar binnen ging en het deed ook geen pijn. Wat kan ik me aanstellen zeg, maar dat weet ik van mezelf.
Als er eenmaal de naald inzit en het eerste buisje (van de drie) eruit is dan ben ik weer de stoere ik.
“Ik weet dat het geen pijn doet” en maakte haar ongevraagd deelgenoot van mijn verleden.
“Ik weet ook dat het moet” zei ik.
“Waarom bent u hier als ik vragen mag”
“Ik heb kanker en ze kijken iedere drie weken naar mijn ijzer enzo.”
“Ik ben terug van de mamacare” vertelde ze met een glimlach “dus ik weet wat het is om iedere keer geprikt te worden”
“En” vroeg ik belangstellend “Hoe is uw uitslag”
“Ben schoon, en u”
Ik vertelde haar dat mijn hele borst vol zat (zeg maar zit) en dat genezing niet meer mogelijk is, alleen remmen”
Tijdens dat ik dat vertelde kruisten onze ogen elkaar en we hebben niets tegen elkaar gezegd. We hadden allebei tranen in onze ogen staan. Ik van blijdschap voor deze vrouw die schoon was en zij dat ze wist dat mijn einde ergens in zicht is. Een emotioneel moment heb ik daar op de bloedafgifte gehad.
“U heeft fijn geprikt, dank u wel” zei ik met een brok in mijn keel.
Ze gaf me met twee natte ogen een knipoog………………..

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.