The day after

Meestal dekt een titel de lading van een hoofstuk. Maar helaas is niets minder waar. Vandaag, zondag heb ik het plezier dat ik gisteren heb gehad met het opruimen van de loods deze ochtend zwaar moeten bekopen. Ook het winnen van het zongfestival en de goede stoelen die ik had kunnen bemachtigen deden me ook al niet goed. Weer te laat in bed, te veel prikkels zullen we maar zeggen.

Om 03:00 schoot ik benauwd en met kramp wakker. Kramp in mijn beide bovenbenen. Links had ik pijn links zijkant bovenbeen, doorlopend naar beneden en beneden had ik de kramp in mijn benen daar waar ik mijn sokken gisteren heb gedraagd.

Benauwd in de borst en naar meerdere malen droge hoest te hebben gehad verliet een grote groene roggel met bloed mijn keel. Meteen maar de zorg gebeld, dat was de afspraak met bloed in mijn slijm. Ze nam hem mee, dus ik zal er wel terugkoppeling van krijgen.

De pillen van 08 09 en 10 uur hadden ook al geen zin om ingeslikt te worden. Het niet hebben van zin lag waarschijnlijk aan mijn verkeerde houding. Pijn in mijn rechter biceps benadeeld dat ik kracht kan zetten met opstaan uit de rolstoel. Pijn die doortrekt in beide schouderbladen, zelfs in mijn linkerschouder.  En laten we het dan maar niet hebben over de waanschaduwen die optreden bij het gebruik van de Methadon. M.a.w. het ontbijt heb ik uitgesteld met de douche en de lunch en rond 14:00 uur zat ik gewassen en gestreken klaar voor een treffen met een oude (zaken)vriend en zijn vrouw. Sinds korte tijd geniet hij van zijn welverdiende pensioen. Ik was dan ook meer dan verbaasd dat hij onlangs contact opnam. De jarenlange liefde voor het eerlijke grossiersvak (slogan “leven en laten leevn” en het samen hebben van een passie voor auto’s hebben hiertoe geleid. Het was een topmiddag, middagen om te koesteren.

S avonds maar eens besloten om op de afdeling (huiskamer) te gaan eten i.p.v. me weer af te zonderen in het restaurant. Wat ik hier aantrof was werkelijk apart te noemen. De persoon die normaal verantwoordelijk is voor de leiding van de afdeling staat hier in haar eentje te kokerellen, luistert naar haar gasten en moet daarnaast rekening houden met een patient die voor de tweede keer een herseninfarct heeft gehad. Ik zeg petje af hoor.

Zodra we met de maaltijd beginnen (die overigens lekkerder smaakt dan die in het restaurant) komt de vacature van politieagente / scheidsrechter en …. luisterend oor in de leidinggevende nog bovendrijven. Dit zijn onze nieuwe helden! Mijn helden zijn ze in ieder geval wel. Arbeidskrachten die met liefde, plezier en slechte CAO’s worden aangenomen. Helden die door clowns als o.a. Rutte en Klaver op het verkeerde been worden gezet. Helden met een warm kloppend hart.

Wonder boven wonder, passie en wat hulp van een paar mede patienten verdelen we in de tussentijd de maaltijd. Zelf richt ik mij ook op de man met de hersenbloeding die schijnbaar ligt te huilen. Hij zoekt contact met mij denk ik. Ik wrijf over zijn arm en neem zijn hand tussen de mijne. Als hij met zijn hoofd waarschijnlijk huilend op zijn arm gaat liggen wrijf ik hem door zijn haren. Er ontstaat even een brok in mijn keel en denk aan ruim 8 jaar terug.

Dat is dit ooit zou doen had ik niet voor mogelijk gehouden. Weer kan ik iets toevoegen aan mijn bucketlist.

 

 

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.