Vandaag voelde ik me voor het eerst invalide

Dat niet iedere dag dezelfde is dat is voor iedereen wel duidelijk. Alleen vandaag werd ik voor het eerst weer eens met mijn neus op de harde feiten gedrukt. Nu is vandaag ook wel een speciale dag, vandaag zou mijn moeder 89 zijn geworden dus de dag begon voor mij al wat beladen. Dit off-moment gebeurde op aan het eind van mijn werkdag. Laat ik jullie eerst eens iets over mijn werk vertellen. Ik werk ondanks mijn kleine probleempjes gewoon 5 dagen in de week en dan ook nog de nodige uren. Je kunt je niet voorstellen hoeveel positieve energie ik uit mijn werk haal.

Nu zijn wij onlangs van een representatief kantoor naar een topkantoor gegaan. Mooie verlichting, super kantine met mogelijkheden om te chillen, flipperkasten …. you name it. Mijn directeur, een jonge 30er, doet er alles om het het personeel zo goed mogelijk naar zijn zin te maken. Een top kerel met het hart op de goede plaats. Zo krijg ik zelfs een invalidenparkeerplaats zodat ik niet al te ver naar de entree hoef te lopen. Niet om gevraagd maar zo gekregen. Echt werelds, kan het niet anders verwoorden.

Er is een probleempje, laten we zeggen een kleinigheidje. Ik zit op de eerste verdieping en er is geen lift. Toen ik hem vroeg of het geld voor de lift op was moest hij lachen en gaf aan dat er voorheen in het pand een invalidenlift zat maar dat deze te onbetrouwbaar was en hem daarom had laten verwijderen. Mocht het nodig zijn dan komt er gewoon een nieuwe. Zeg nu zelf waar vind je heden ten dage nog zo’n baas. Voor zo’n firma en baas daar ga je toch voor door het vuur. Zelf aangegeven dat een parkeerplaats op dit moment meer dan genoeg is. Ik zeg het niet laten en schrijf het nog een keer een topgozer mijn directeur.

Echter vandaag werd de kantine ingeruimd. En ja, dat moest via de trap. En ja, ik kon gvd (sorry) niets doen. Was fysiek niet in staat om een zelfs maar een keer een klein doosje naar boven toe brengen. Buiten zie ik een aantal collega’s staan te praten en sloom naar binnen staan te kijken. Oh ja, het werk, oh ja de betaalde werktijd is voorbij zie ik ze denken. Ben toch afgewerkt waarom zou ik even voor de firma iets extra’s doen. Zelf sta ik daar wat doelloos zeg maar hulpeloos te kijken hoe een jonge collega (die overigens dag en nacht werkt op de zaak, diep respect) 100 keer de trap oploopt terwijl ikzelf een beetje staat te kutten (weer sorry voor het taalgebruik) om wat te lopen. En als hij dan welgemeend zegt “geeft niets Twan” dan kan ik het bijna niet meer droog houden, dan denk ik “geeft wel Twan” want zo zit ik helemaal niet in mekaar.

Toen ik eindelijk in de auto zat en mijn vriendinnetje ging ophalen kwamen onderweg naar het station dan ook de tranen. En mede door de verjaardag van mijn overleden moeder, de lamlendigheid van collega’s die niet kunnen waarderen wat we van onze topper hebben gekregen voelde ik me echt vandaag voor het eerst een nutteloze invalide. Het is helaas de waarheid, zal dit ook onder ogen moeten zien. Maar, ik mag niet klagen er zijn lotgenoten waar het vele malen erger is.

PS
Mijn vriendinnetje heeft niets aan me gemerkt en we hebben een gezellige avond en nacht gehad, de nutteloze invalide in me heb ik maar even in mijn hal geparkeerd. Die haal ik morgen wel weer op, of ik vergeet hem gewoon een dagje.

3 antwoorden
  1. Dik ten Brinke
    Dik ten Brinke zegt:

    Ja Twan dat is moeilijk om te aanvaarden als je dit mee maakt maar wees blij dat je dit toch nog even uit en over kunt praten.
    Ook ik weet dat je zo niet on elkaar zit we kennen elkaar al.een poosje en op de metings veel gelachen in Bergharen op de Tolbrug was het toen die tijd toch erg gezellig.
    Groetjes van ons allemaal.

    Beantwoorden
  2. Dik ten Brinke
    Dik ten Brinke zegt:

    Wat ik even vergat te zeggen is, het is moeilijk voor ieder persoon te acceptern dat men minder kan ls voor heen ik merk het hier zelf ook thuis, mijn vrouw heeft er ook moeite mee dat ze zelf bijna niets meer kan doen.
    Het enigste wat ze nog kan is lekker koken de rest doe ik thuis mantelzorger dus maar alles went al is het niet leuk.
    Als je zelf zover bent dat je het accepteert dat iets nieteer lichamelijk kan wordt het makkelijker voor je Twan.het is moeilijk dat weet ik nogmaals de groetjes en een fijne dag.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.